El Correo Gallego

Tendencias » El Correo 2

A lebre do demo

XOSÉ ANTONIO GRELA  | 18.03.2018 
A- A+

Todos temos a obriga de rescatar aquelas historias antes de que pasen ao esquecemento, antes de que as súas testemuñas falen na lingua do silencio, esa que todos aprenderemos algún día, pero que ninguén, aínda, puido traducir a tempo.

Segundo Charles Baudelaire, un dos poetas malditos: "la plus belle des ruses du diable est de vous persuader qu'il n'existe pas!" ("A máis bela astucia do demo consiste en persuadirvos de que non existe", Le joeur généreux, Le Spleen de Paris, Petits poèmes en prose, 1862). Antes de comezar, se vostede non ten o máis mínimo interese sobre o asunto, queda liberado de continuar esta lectura, en troques, se persiste nesta historia, permítame uns breves antecedentes:

Os machos cabríos, "Seirim", enviados como "caper emissarius" ou chibos expiatorios ao deserto na festividade do Yom Kippur, fundían as súas raíces nos cultos babilónicos. Estes demos caprinos, salvaxinos, mostrábanse desafiantes ao pastor infundindo verdadeiro medo, e partes da súa fisionomía pasarían á iconografía medieval. Onde a crítica teolóxica máis discrepa é á hora de considerar ou non como anxos caídos as divindades filisteas e cananeas: Lilith, Mefistófeles, Belial, Leviatán, Belcebú, Astaroth, Mammon... Pois, ou ben todos remiten ao mesmo Lucifer ou son entidades propias que se posicionaron ao seu favor na revolta previa á expulsión.

Porque falar de demos é falar de anxos. Si, de anxos. Anxos que non soportaron que a criatura preferida de Deus fose o home e apostaron por rebelarse antes que vivir de xeonllos. Será vostede quen teña que pescudar quen foron os Grigori, os Nephilim, consultar libros apócrifos, linguaxes ocultas como enoquiano, repasar o Maxisterio da Igrexa para saber que se dixo sobre o tema nos concilios de Letrán, Santo Tomé ou autores profanos como Dante.

De entre estes últimos recoméndolle unha lectura sublime: "Paradise lost". John Milton compuxo este longo poema narrativo cando estaba cego, ditándolle os versos á súa filla, que logo llos relía. Eugène Delacroix e Mihály Munkácsy retratarán este motivo. Milton reenche todos os ocos e convídanos á asemblea en Pandemónium. Somos testemuñas da arenga de Lucifer para inocular o virus do orgullo e da vinganza nos seus. Conscientes da súa inferioridade, coñecedores da liberdade humana, deciden no concilio disputar cada corazón, cada conciencia... sabedores de que só así, debilitarán ao seu opoñente.

Súcubos e íncubos esquecéronse na noite medieval, porén a medalla de San Bieito sigue sendo para os crentes o mellor elemento protector. A continuación transcribo a seguinte historia real, sen faltar un ápice á verdade, aínda cando os seus protagonistas deixan escorrer algún sorriso, lembrando o sufrimento que pasaron.

Cara á metade do século pasado, nun domingo soleado encontrábanse uns cazadores nos montes de Castelo, que lindan cos de Numide, no concello de Tordoia. Os cans deron co rastro e levantaron unha lebre, que en plena fuxida colleu polo camiño de carro que viña cara a Liste. Un dos cans viña enriba dela. Traíaa en fite en non a deixaba respirar. A pobre lebre entrou na aldea, pasando de eira en eira, brincando por riba dos apeiros como se vira a estadea. E a estadea era o que viña atrás, porque aqueles cans semellaban posuídos. Despois do xantar do domingo, un matrimonio estaba a durmir a sesta na súa habitación, coas portas e as xanelas abertas para que entrara o fresco e poder descansar. Había que ver aquela lebre, coas orellas cara a atrás, asustada, subindo polas escaleiras da casa ata o cuarto. Había que ver a lebre saltando por riba do matrimonio, e a aquela muller berrando: - Ai Jesús, Ai Jesús!...

Menos mal que os cans perderan o rastro na eira e non subiron ao sobrado! A lebre, por fin, agochouse debaixo da cama, alentando cos poucos folgos que lle quedaban.

- Isto é o demo, é o demo! - Repenicaba a muller sen parar.

Coa boca aberta, entre apneas propias dun setter parando nun ronquido... roufeñaban os dous, un máis ca o outro! (debo precisar para ser fiel ás fontes), e así é como mellor presta a sesta. Pero, que en pleno sono un animal espavorecido te esperte, pisándoche o pescozo..! déixate sen resposta racional.

O seu home quería mirar no cuarto, pechou a porta e a xanela, pero a muller berráballe que saíra, que iso non era un animal!, que era un aviso!, que era cousa do demo! A tolemia que os cans facían embaixo, a verdade, tampouco axudaba.

- Vaite chamar ao cura, vaite chamar ao cura! - Dicía.

A ver! O home, medo, medo, non tiña, pero unha cousa era comprobar se se trataba dun animal e outra moi distinta, se era o diaño.

O home saíu da casa e no canto de ir buscar ao cura foi á procura dun veciño, máis resabido e botado para diante ca el. Puido ser por vergoña ou por pouca confianza no crego, iso non se sabe. Aquel veciño escoitou con resignación a historia do home, que moi boa cara non tiña, e abofé que non se riu. Mentres se ían esgotando as explicacións botou man dun pau de carballo e foron indo cara á casa, o dono e mailo veciño exorcista. Cruz, o que se di cruz, non levaban ningunha.

Entrou o veciño no cuarto só, non quixo a máis ninguén. A muller estábase a laiar na lareira. Logo duns ruídos no sobrado, oíronse tres estacazos fortes, contundentes!, ao pouco baixou o veciño coa lebre e tirou cara á súa casa. Era de poucas palabras. Levábaa polas pernas de atrás e o bico, a carón do chan, ía riscando no sangue. Pero, entón o dono, xa máis tranquilo, chamou por el para reclamarlle a lebre, dicindo que era súa, porque estaba na súa casa. Virouse o veciño, agora si cun sorriso etrusco, e respondeulle:

- Cala, cala!, que aínda me tes que dar as ghracias por sacarche o demo da casa!

PROFESOR ENSINO SECUNDARIO